فرآیند تولید مواد کامپوزیتی انعطافپذیر معمولاً شامل سه مرحله اصلی است: آمادهسازی بستر، قالبگیری کامپوزیت، و{0}}پس از پردازش. در طول مرحله آماده سازی بستر، یک بستر منعطف مناسب-مثل-پارچه غیر بافته، فیلم پلی استر، پارچه فایبر گلاس یا الاستومرهای پلیمری-بر اساس کاربرد مورد نظر ماده انتخاب میشود. برای افزایش عملکرد پیوند بین مواد متفاوت، سطح بستر معمولاً در طول تولید تحت تمیز کردن، خشک کردن یا عملیات پلاسما قرار می گیرد. این به تقویت فعالیت سطحی و قابلیت های چسبندگی کمک می کند و در نتیجه پایه ای پایدار برای عملیات کامپوزیت بعدی ایجاد می کند.
تکنیکهای پردازش متداول عبارتند از-لمینیت پرس گرم، چسباندن چسب، لمینیت پوششی، و لایهبرداری-به-لایه. در این میان، لمینیت پرس داغ از گرما و فشار برای پیوند چندین لایه مواد در یک کل منسجم استفاده میکند و آن را برای تولید مواد عایق و لوازم الکترونیکی انعطافپذیر مناسب میسازد. برعکس، چسبندگی چسب، با استفاده از رزینها یا چسبهای پلیمری به انسجام مواد دست مییابد که مزایایی مانند انعطافپذیری فرآیند و سازگاری بالا را ارائه میدهد. برای مواد کامپوزیتی منعطف با نیازهای کاربردی، پرکنندههای رسانا، نانوذرات یا الیاف تقویتکننده ممکن است برای افزایش رسانایی الکتریکی، مقاومت در برابر سایش و استحکام مکانیکی مواد ترکیب شوند. در طول کل فرآیند کامپوزیت، کنترل دقیق پارامترهایی مانند دما، فشار و مدت زمان برای اطمینان از پایداری عملکرد مواد ضروری است.
پس از تکمیل فرآیند کامپوزیت، مواد تحت درمانهای بعدی{0}}فرآوری قرار میگیرند تا عملکرد عملکردی و کیفیت محصول را بیشتر بهینه کنند. مراحل متداول پردازش پست{2}} شامل پخت، برش، برجسته کردن، پوشش سطح، و آزمایش عملکرد است. به عنوان مثال، عمل آوری حرارتی می تواند ثبات ساختاری داخلی مواد را تقویت کند، در نتیجه مقاومت آن را در برابر گرما و پیری بهبود بخشد. در همین حال، پوششهای سطحی میتوانند خواصی مانند آبگریزی، مقاومت در برابر خوردگی یا قابلیتهای ضد استاتیک{4}} را افزایش دهند.
